Alweer een jaargang Rock Werchter achter de rug, en alweer barstte het programma van de goeie bands. Het verslag kun je hieronder lezen, en de fotoreportage vindt je op deze pagina.


Dag 1: donderdag 3 juli
’s Ochtendsvroeg om 8 uur vertrokken vanuit Maastricht naar Torhout-Werchter om de tenten op te zetten op de camping (B2 wederom). Enkele Werchtergangers hadden hun tenten bij ons gedropt, zodat de tentencrew alles al mooi voor iedereen klaar kon zetten. Gelukkig was het weer droog en niet te heet, en was er volop ruimte, dus konden we een mooi tentenkamp maken.

Daarna traditiegetrouw naar de Hoegaarden tent, die tot onze schrik dit jaar niet rood-wit was, maar blauw-wit, waardoor we bijna dachten dat de tent was verdwenen. Maar gelukkig, de vertrouwde tafeltjes stonden toch weer rond de bar, en er was nog steeds Hoegaarden te krijgen.
Eenmaal bijgekomen van de rit en het opzetten van de tenten, zijn we de weide opgetrokken om de opening te zien van Air Traffic, gevolgd door Vampire Weekend in de Pyramid Marquee. De Counting Crows en Mika lieten we voor wat ze waren, en bleven in de tent voor Shameboy en The National. Voor Lenny Kravitz zijn we weer naar het hoofdpodium gelopen, wat ook zeer de moeite waard was. Een buitje dreigde de sfeer wat te verpesten, de regenjassen en paraplu’s kwamen te voorschijn, maar gelukkig werd het later weer droog. Nog snel een stukje Soulwax voordat R.E.M. kwam optreden, en toen dus genoten van het concert van laatstgenoemde. Helaas waren we tegen die tijd al zo moe (pijn in de voeten!) dat we dit jaar de Chemical Brothers maar hebben overgeslagen, en naar de tent zijn gestrompeld. Later hoorden we ook nog dat de Brothers een dik half uur te laat waren gekomen, dus toch nog een goede beslissing gemaakt.

Dag 2: vrijdag 4 juli, mijn verjaardag!!! 😀
Alweer een jaar ouder… Gewapend met een button met de tekst “Ik ben jarig” gingen Denise en ik samen met de rest van de gangsters al vroeg naar de weide om te kijken naar de Black Box Revelations. Enkele bekende platen kwamen voorbij, altijd leuk, gevolgd door een nieuwsgierig kijkje bij de Pyramide voor de “Cool Kids”. Dit bleek rap te zijn, dus snel weer terug naar het hoofdpodium waar Monza zou optreden. Ook dat bleek niet helemaal mijn smaak, maar bij gebrek aan beter hebben we ons er maar (letterlijk) bij neergelegd.

Daarna toch nog even een klein stukje Patrick Watson gezien, gevolgd door Slayer op het hoofdpodium. Enge mannen met tattoos dus en harde metal, waarna Babyshambles zou komen optreden. Die kwamen helaas niet opdagen, maar werden vervangen door Air Traffic. Aangezien we die de dag ervoor al gezien hadden, zijn we (hoewel ze wel erg goed waren) wat gaan wandelen over de wei. Enorm warm weer die dag, dus genoeg drinken, zonnecreme smeren en schaduw opzoeken! Jay-Z was volgens ons programmaboekje ook weer rap, dus zijn we bij de pyramide blijven hangen, waar we konden genieten van muziek van My Morning Jacket en Duffy. Het heen en weer gereis zette zich door met The Verve op het hoofdpodium, en Hot Chip in de pyramide, Neil Young weer op het hoofdpodium, en ten slotte het geweldige optreden van Moby. Deze laatste vier optredens waren verreweg de betere van deze dag. Vermoeid keerden we weer tentwaarts.

Dag 3: zaterdag 5 juli
Een beetje vermoeid nog in de Hoegaarden tent aangekomen, schraapten we de kracht bijeen om al vroeg weer terug naar de weide te gaan voor de opening van The Whigs en Galactic. Nieuwe bands voor mij en Denise, maar eigenlijk best aardig. Rock en Funk als opening dus. Daarna een flinke mevrouw die schreeuwend het hoofdpodium onveilig maakte met Gossip, maar die lieten we al snel achter voor MGMT in de pyramide, wat een goede keuze bleek! Daar moeten we eens wat van gaan opzoeken!

The Hives op het hoofdpodium was ook erg grappig, met een zanger die een echte egotripper en gangmaker bleek te zijn, want de spraakwaterval tussen de platen door hield de sfeer er wel in. Toen op ons gemakje geluisters naar te Editors, die we wel kenden natuurlijk, en Kate Nash achter haar mini-pianootje in de pyramide. Daarna de keuze tussen Ben Harper en KT Tunstall (Katie Tuinstoel), dus dat werd heen en weer lopen en een sanitaire pauze, gevolgd door Gnarls Barkley versus Sigur Ross. Aangezien we Sigur Ross al eens gezien hadden toen hij nog niet zo gehyped was, kozen we voor Gnarls Barkley, en wat een goede keuze was dat! Fantastisch optreden, en zeer de moeite waard om eens te beluisteren.

Maar ook deze dag bleef een heen en weer ren festijn, want na toch nog een stukje Sigur Ross renden we weer naar Roisin Murphy (ook best leuk!), en terug naar Radiohead. Jammer genoeg speelden ze weinig van de oude bekende klassiekers, maar Paranoid Android werd gelukkig toch nog ten gehore gebracht, onder enthousiast gejuich van de feestgangers. Ondanks de flinke regenbuien die dag was het weer zeer de moeite waard!

Dag 4: zondag 6 juli
Uitgeslapen, tenten opgeruimd, alles in de auto’s geladen, en weer terug gesjokt naar de weide (via de Hoegaarden tent natuurlijk voor een broodje omelet). Gelukkig was alles weer droog, en scheen de zon weer, dus het was goed toeven op de wei met een lekker biertje in de hand! (Helaas maar 2 want er wachtte nog een lange terugreis). Na een bewust genegeerd Panic at the Disco en een eigenlijk best wel leuk optreden van Tim Vanhamel, volgde de spookverschijning Anouk op het hoofdpodium, met haar zichtbaar strontverwende zoontje. Anouk zei nog vol trots: “Wat een attitude heeft die kleine he? Van wie zou hij dat nou hebben? hahaha!”. Ja, wees daar maar trots op… Jammer. Haar vorige optreden was wel nog om aan te horen, maar dit staaltje sterallures deed mij regelrecht naar de Pyramide rennen. Ook de aardappelzak met pipo-de-clown patroon die ze droeg sprak niet echt tot onze verbeelding.

Hercules and Love Affair maakte veel goed, en vooral Mark Ronson was bijzonder goed! Een volenthousiaste tent sprong op en neer bij de klanken van Valerie en andere hits. The Kooks en the Raconteurs hebben we helaas maar een klein beetje meegekregen, en ook de Kaiser Chiefs hebben we tot mijn grote spijt moeten laten voor wat ze waren (maar gelukkig toch al 2 jaar ervoor kunnen zien), want in de tent speelde Grinderman en daarna Justice! Deze laatsten zorgden voor een stampvolle tent die de vloer deed springen tijdens een fantastisch dance-gebeuren. Eenmaal in de stemming bleven we nog even staan voor Underworld, maar al dat gespring maakt hongerig, dus zijn we even gaan eten en konden onze zere benen even op kracht komen. Weer een lastige keuze: Beck en dEUS of Nightwish? Ik had goeie dingen gehoord over Nightwish, en het podium bij de pyramide was lekker rustig, dus we konden comfortabel op de trap voor het grote beeldscherm zitten om het hele concert te bewonderen. Een goede keuze bleek achteraf, want dEUS viel tegen volgens de gangsters die naar het hoofdpodium waren gegaan, en Nightwish rockte de tent uit met heftige gothic rock. Vet! Nu alleen nog naar huis rijden, en doodop in bed ploffen. Weer een geweldig jaar Rock Werchter achter de rug!!! Nu nog verhuizen…

Deel dit met je vrienden:
  • Print
  • Hyves
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Google Bookmarks
  • del.icio.us
  • Twitter
  • Facebook
  • email
  • Add to favorites