Het beste rockfestival van het jaar, Rock Werchter, zit er weer op, en ik heb het weer overleefd. Dit jaar stond er weer een onwaarschijnlijk goeie line-up op de twee podia, die er zelfs voor zorgde dat er moeilijke keuzes gemaakt moesten worden tussen de groepen die af en toe tegelijkertijd optraden.
Ik heb weer massa’s foto’s gemaakt en ook een filmreportage, die je hier kan bekijken. En een verslag van het gebeuren lees je hier:


Dag 1: Donderdag

We arriveerden donderdagochtend rond 10 uur met de tentenploeg van 3 mannen en 1 vrouw sterk op de campingweide, die al behoorlijk vol aan het raken was. De laatkomers hadden ons hun tenten meegegeven zodat we een mooi plekje konden reserveren voor de hele groep, en dankzij jarenlange kampeerervaring was dat klusje redelijk snel gepiept.

Na het opzetten en het arriveren van de laatkomers, was het zoals traditie tijd om een fris witbiertje en een eventueel broodje gezond of spek met ei te nuttigen in de “Hoegaardentent”. Het weer liet niets te wensen over. Er was zon, maar gelukkig niet te veel, en er was af en toe wat regen, maar ook die was snel weer voorbij. Geen massa’s mensen dus die onwel worden van de hitte of een in het water gelopen terrein, maar ideale festivalomstandigheden.
Het festival werd op het hoofdpodium geopend door Billy Talent, die de meute al lekker in de stemming wist te brengen met o.a. de meeschreeuwer Falling Leaves. Op de Pyramid Marquee, het tweede podium, zou Mika starten, maar die was gewijzigd in Milow. Na Billy Talent konden we nog een heel optreden van Air Traffic meekrijgen, om daarna heerlijk weg te dromen en te feesten bij Air. Er heerste een geweldige sfeer, vooral toen de nummers “Sexy Boy” en “Kelly Watch The Stars” achter elkaar werden gedraaid.

Na Air was het terugrennen naar de Main Stage voor een stukje My Chemical Romance, gevolgd door de creepy Marilyn Manson. Daarna viel de moeilijke keuze tussen Björk en de Beasty Boys toch maar op de laatste, en ook dat was een enorm feest in de Pyramid. Een encore met “Sabotage” en een vette scratch-sessie door Mixmaster Mike en de hit “Intergalactic” maakte een denderend eind aan het optreden. Het eindoptreden van Muse op het Main Stage was fantastisch, hoewel ik door vermoeidheid het bittere einde niet meer kon opbrengen.

Dag twee: Vrijdag.

Een beetje druilerig weer, wat regen af en toe, maar gelukkig niet al te hevig, en ook wel overwegend droog geweest. Enter Shikari op de main stage bleek een hele leuke band, gevolgd door de Kings of Leon, wat hardere rock, en de welbekende Kaiser Chiefs, die de hele wei deden meezingen op “Ruby Ruby Ruby” en “I Predict A Riot”.

Daarna een stukje Bloc Party gekeken, maar al vrij snel naar de Pyramid verhuisd vanwege het weer en de toch best heel leuke Lily Allen, die door een beetje keelpijn flink aan de Jägermeister was geslagen, en die spontaan aanbood aan het publiek. Had ze maar een wat grotere fles gehad… Daarna weer naar de main stage voor Queens of the Stone Age, meer harde rock, en weer de Pyramid in om eens te kijken naar Satellite Party, wat een beetje tegenviel. Dus de laatste nummertjes van de Arctic Monkeys nog even meegepikt en daarna het geweldige optreden van Pearl Jam genoten. Ook leuk was het onverwachte bezoek van Osama, Sadam en George Jr. Drie niet al te geliefde mensen op dit feest.

Dag drie: Zaterdag.

Het weer was alweer stukken beter, en we werden even lekker wakkergeragd door de Heideroosjes, die hun klassieker “Sjonnie en Anita” brachten (vroem, vroem, vroem!). Na de Heideroosjes een stukje The Hold Steady gekeken, maar dat kon me niet zo boeien, dus maar weer naar Amy Winehouse, die ongelofelijk lekkere soul bracht, en daarbij lekker bezopen uit de wijd opengesperde ogen een beetje verwilderd rondkeek. De zang was desondanks behoorlijk goed.

Toen op aanraden van mijn kameraad Pascal een stukje Klaxons en Goose gezien in de Pyramid. Goose! Wat ongelofelijk lekker was dat! Ontdekking van het jaar. En halverwege weer terug voor the Killers, Peter Gabriel, Keane, The Good the Bad and the Queen en als knallende uitsmijter the Chemical Brothers.

The Killers brachten hun nieuwe cd ten gehore, waaronder “Bones” en “Read My Mind”. Mooie nummers! Peter Gabriel liet zijn “Best Of” repertoire horen, en hoewel niet de hele wei er enthousiast van werd, was ik toch wel blij om klassiekers zoals “Sledge Hammer”, “Solsbury Hill” en “Biko” eens live te kunnen horen. Hij is wel oud geworden zeg, maar nog steeds goed. The GBQ was grappig, maar ik kende maar 1 nummer, “Herculean”, en voor de rest was het aardig. De Chemical Brothers kregen op het laatst nog flink de voetjes van de vloer, en begonnen met hun hits “Galvanize (Push The Button)”, “Hey Boy, Hey Girl” en “Do It Again”, waarna het een beetje afzakte, maar toch nog leuk eindigde.

Dag vier: Zondag.

Na het inpakken van de tenten, de baggage naar de auto’s te hebben gebracht en een broodje gezond in de Hoegaarden tent te hebben verorberd, zijn we de Pyramide ingedoken voor de Cold War Kids en Maxïmo Park. Daarna een stukje van de Kooks gezien op de main stage.

Daarna kwamen er een boel goeie bands op de main stage, dus bleven we wat hangen. We hebben Interpol gezien en Incubus. Denise en ik hebben ons gewaagd aan een fel kussengevecht, waarmee we ieder een T-shirt gewonnen hebben (Denise won 2x van me…). Uiteraard waren we op tijd naar voren gelopen voor het optreden van Metallica!

Die brachten ons een optreden van een 2 en een half uur, beginnend met hun nieuwste CD, en uiteindelijk met alle klassiekers zoals “One”, “Nothing Else Matters” en “Seek and Destroy”.

Ten slotte nog een heel kort stukje van Tori Amos meegepikt in de Pyramid, helaas erg kort, want Faithless stond alweer klaar op het main stage om het festival af te sluiten.
Vermoeid, plakkerig, snakkend naar een douche en mijn bed, strompelden we weer op onze laatste benen naar de auto’s, en reden in de nacht naar huis. Volgend jaar ga ik gegarandeerd weer!!!

Deel dit met je vrienden:
  • Print
  • Hyves
  • LinkedIn
  • StumbleUpon
  • Google Bookmarks
  • del.icio.us
  • Twitter
  • Facebook
  • email
  • Add to favorites